Και όμως υπάρχει και Δικαιοσύνη και Δημόσιο Πανεπιστήμιο

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Αναδημοσίευση από lawnet.gr
 Του κ. Αντώνη Π. Αργυρού
«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.» Οδυσσέας Ελύτης «Μικρά έψιλον»
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ;
Κάποιοι χρόνια τώρα και από την προηγούμενη Συνταγματική Αναθεώρηση «σκέπτονται και προφητεύουν» στο όνομα ενός» αβέβαιου εκσυγχρονισμού» να καθυποτάξουν την δικαιοσύνη : 1)με την κατάργηση του (διάχυτου) ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων που ισχύει στη Χώρα μας απαρέγκλιτα από όλα τα Δικαστήρια μετά την ιστορική απόφαση 23/1897ΑΠ και 2) την απομείωση των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου της Επικρατείας. Παράλληλα οι ίδιοι κύκλοι « μεθοδεύουν» την ολοσχερή απαξίωση το Δημόσιου Πανεπιστήμιου, μέσω της έμμεσης κατάργησης της «δωρεάν παιδείας» με την περαιτέρω υποχρηματοδότηση της και την σχεδόν κατάργηση του άρθρου 16 Σ .Είναι γελασμένοι…Το Συμβούλιο της Επικρατείας, έλαβε την ακόλουθη ομόφωνη απόφαση του με αριθμό 5/2006: «..η Ολομέλεια δέχθηκε ότι έχει ήδη διατυπωθεί πρόταση σύστασης Συνταγματικού Δικαστηρίου με αρμοδιότητα τον οριστικό έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων. Είναι βέβαιο ότι μια τέτοια συνταγματική μεταρρύθμιση, που συνεπάγεται κατ’ ουσίαν τον περιορισμό του διάχυτου ελέγχου συνταγματικότητας, θα στοιχειοθετήσει τη ριζικότερη δυνατή ανατροπή στο ελληνικό δικαιοδοτικό σύστημα. Θα θίξει παραμέτρους, συνδεόμενες με τις αρχές του Κράτους Δικαίου και τις εγγυήσεις αποτελεσματικής προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, η διαμόρφωση των οποίων αποτελεί προϊόν μακράς και λαμπρής συνταγματικής παράδοσης της Χώρας και αποτυπώθηκε ρητά στο Σύνταγμα του έτους 1975. Ενόψει αυτού, η Ολομέλεια θεωρεί ότι η σύσταση Συνταγματικού Δικαστηρίου με την πιο πάνω αρμοδιότητα θα οδηγήσει σε περιστολή του ελέγχου συνταγματικότητας των νόμων και εκφράζει την ανησυχία ότι η εξέλιξη αυτή δεν συνιστά βελτίωση του ισχύοντος συστήματος αλλά ανατροπή της υφιστάμενης ισορροπίας εις βάρος του Κράτους Δικαίου».

Τριάντα δύο χρόνια έμεινε στις φυλακές των ΗΠΑ η Μαίρη Βιρτζίνια Τζόουνς για ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει ποτέ στη ζωή της και τελικά αποφυλακίστηκε στα 74 χρόνια της χάρη στην «μάχη» που έδωσε μια ομάδα φοιτητών της Νομικής.

Και σ’ αυτή την περίπτωση η Δικαιοσύνη θριάμβεψε. Άργησε η δικαίωση αλλά τελικά η αλήθεια έλαμψε .

H δικαιοσύνη και το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στην περίοδο της τρεχούσης δημοσιονομικής κρίσης έγιναν και πάλι αντικείμενα διαβολής, χλευασμού και ειρωνείας. Εκτοξεύτηκε εναντίον τους όλη η χυδαιότητα κάποιων «υπανθρώπων» και «πληρωμένων» ,με στόχο το υψηλό φρόνημα των Ελλήνων δικαστών την ταπείνωση και εξαθλίωση των Ελλήνων Πανεπιστημιακών δασκάλων . δεν το επέτυχαν και είναι βέβαιο ότι δεν θα το επιτύχουν.

Ο στόχος τους, η ενίσχυση μιας άνομης εκτελεστικής εξουσίας και έτσι η καθοδήγηση σε ατραπούς, που καταλύουν την έννοια του δικαίου και της ηθικής και η άνομη προσπάθεια να «συμμορφωθούν» αμαχητί οι ενιστάμενοι στην τρέχουσα συγκυρία και να μείνουν αλώβητα τα πάσης φύσεως κάστρα της ανομίας.

Κάποιοι τρόμαξαν φαίνεται μπροστά στο μέτρο της αξίας του Ανθρώπου που φανέρωνει η ορθή λειτουργία της Δικαιοσύνης και η διδασκαλία της στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Τρόμαξαν μπροστά στην άμυνα που εξασφαλίζει η λειτουργία των δύο αυτών πόλων Ελευθερίας . Βάλθηκαν λοιπόν να την αμφισβητήσουν και να την καταστρέψουν και τελικώς να καθυποτάξουν, αυτές την μοναδικές ασπίδες της Ελευθερίας μας .

Μάταια όμως. Μπορεί να λησμόνησαν κάποιοι την ιερή παρακαταθήκη των προγόνων μας και να θέλουν «πληρωμένη» Παιδεία και εντεταλμένη Δικαιοσύνη.

Το πρώτο νομοθέτημα στον κόσμο για παροχή δωρεάν παιδείας είναι έργο τού σπουδαίου νομοθέτη Χαρώνδα. Πράγματι, στην Κατάνη της Κάτω Ιταλίας, τον 6° αιώνα π.Χ., ο Χαρώνδας πρώτος ενομοθέτησε ότι «όλα τα παιδιά τών πολιτών πρέπει να μαθαίνουν γράμματα και η πόλη να πληρώνει τους μισθούς των δασκάλων», διότι θεώρησε ότι οι άποροι, οι οποίοι δεν μπορούσαν από μόνοι τους να πληρώνουν μισθούς, θα στερούνταν τις ευγενέστερες επιδιώξεις.» (ενομοθέτησε γαρ των πολιτών τους υιείς άπαντας μανθάνειν γράμματα, χορηγούσης της πόλεως τους μισθούς τοις διδασκάλοις…). (Διόδωρος Σικελιώτης, 12,12,4,3). Στην προκήρυξη της Πελοποννησιακής Γερουσίας (Τριπολιτσά, 16 Μαρτίου 1822) αναφέρεται ρητώς ότι «προσκαλείται η φιλομαθής νεολαία αφ’ όλην την Πελοπόννησον να συντρέξη εδώ διά να διδαχθή αμισθί, κηρύττουσα ότι κάθε μαθητής δεν θα εξοδεύση άλλο τι παρά δια τα βιβλία του και δια την ζωοτροφίαν του. Διατάττει δε τους γονείς να μη παραμελήσουν το ιερόν χρέος των αλλά να φροντίσουν επιμόνως δια την παιδείαν των τέκνων των». Το Σύνταγμα του 1911 στο αρθρο 16 αναφέρει : «Όλοι οι έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητες τους

Δεν νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να γυρίσουμε το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Ο Εθνικός μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης φώναξε πριν πολλά χρόνια στο τελευταίο του βιβλίο, «τον Κήπο µε τις Αυταπάτες»: «Στο μακρό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ και την Ερωφίλη, οι απόφοιτοι του Κείμπριτζ, της Εκόλ Νορμάλ και της Σορβόνης, κατάφεραν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να περπατήσουν πάνω στα αχνάρια των μύθων που βρήκαν δοσμένους, τις Αντιγόνες και τους Οιδίποδες, τους Ορέστηδες και τις Ηλέκτρες, λησμονώντας, ότι μέσα στο λεξιλόγιο τους, υπάρχουν, συν τις άλλοις και δεκάδες χιλιάδες λέξεις της Ελληνικής. Και το πιο διασκεδαστικό καταντά να είναι ότι μήτε πήγε ποτέ ο νους τους, πως μετά 3.000 χρόνια ο ίδιος λαός, στην ίδια γη, εξακολουθεί να ομιλεί την ίδια γλώσσα, με την έννοια ότι και ο λιγότερο εγγράμματος, κυρίως αυτός, ο οπωροπώλης και ο αρτοποιός, εξακολουθεί να λέει τον ουρανό, ουρανό και τη θάλασσα, θάλασσα…»

Συγγνώμη μέσα σε τόση μαυρίλα θέλω να είμαι ακόμη αισιόδοξος…

Άλλωστε όπως είπε ο μέγιστος Ν.Καζαντζακης : «Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα

 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ